Recensie Teken van thuis

Voor Ark Media mocht ik Teken van thuis lezen en recenseren waarvoor mijn hartelijke dank.

Met genoegen gelezen!

 

RECENSIE:

Titel: Teken van thuis

Auteur: Lara Mohn

Uitgeverij: Ark Media

Verschijningsdatum: September 2017

Genre: Literaire psychologische roman

Hardcover / Gebonden – 317 bladzijden

ISBN: 978 90 33801 28 0  NUR 301

OVER DE AUTEUR:

Lara Mohn is werkzaam als gezondheidszorgpsycholoog en getrouwd met een predikant. Ze heeft een passie voor mensen, woorden en de lastige vragen van het leven. Dat wat tijdens een uitdagende periode in haar hoofd en hart ontstond, vertrouwde ze toe aan het papier. Teken van thuis is haar eerste boek.

OVER DE COVER:

Een meisje, jonge vrouw staat voor een raam van een kamer met lichtinval in een oud huis. Zo half in het licht staat ze er verlaten, haast verloren bij. Deze prachtige cover én titel “Teken van thuis” vertellen samen exact de inhoud van deze roman. Subliem gekozen!

OVER DE INHOUD:

Deze roman gaat over spijt en schuld, oude geheimen en nieuwe wegen, pijn, verlies en tekortschieten. Over zoeken naar jezelf, de ander en naar dat wat groter is dan jij.

De hoofdpersoon Eva is een jonge succesvolle vrouw die bij een advocatenbureau werkt. Ze houdt van een overzichtelijk bestaan, wil niet voor verrassingen komen te staan en regelt altijd alles tot in de puntjes. Samen met Sebastiaan woont ze in een mooi huis en is gelukkig. Haar leven is perfect precies zoals ze dit ooit voor ogen had.

Op een dag wordt ze aangesproken door een sjofel geklede man met stoppels, littekens in het gezicht en donkere ogen. Hij wil haar iets vertellen, grijnst ongemakkelijk, slaakt een vermoeide zucht en zegt uiteindelijk: “De sleutel ligt onder de mat” om vervolgens abrupt te verdwijnen. Het lijkt alsof hij ergens voor vlucht. Eva vindt zijn opmerking onzin en denkt er verder niet over na.

Als Eva ’s avonds de container buiten zet, ziet ze een glanzend randje bij de deurmat. Een onbehaaglijk gevoel bekruipt haar. Het zal toch niet echt…? De glinstering heeft zich vastgezet in haar hoofd. Ze zucht en zegt tegen zichzelf: ”Kom op Eva, doe normaal! Het kan van alles zijn.” Ze bukt zich en tilt de mat op.        Daar ziet ze een sleutel liggen. Ze raapt deze op en vertelt Sebastiaan dat ze een sleutel gevonden heeft. Sebastiaan oppert dat deze misschien van de buurvrouw is. “Ja”, zegt Eva. Terwijl ze de sleutel in haar jaszak stopt zegt ze dat ze het morgen aan de buurvrouw zal vragen. Maar om de een of andere onduidelijke reden doet ze dit niet.                                                                                                                                      De sleutel blijft haar bezighouden. Uiteindelijk gaat ze op zoek naar de deur van de woning waar deze sleutel op past.

Het wordt een lange, heftige en emotionele zoektocht waarin ze mensen van vroeger ontmoet, kennismaakt met nieuwe mensen, maar voornamelijk zichzelf tegenkomt als jonge vrouw én als kind. Personen in haar huidige leven anders gaat bekijken. Herinneringen komen bovendrijven, geheimen worden ontrafeld en zetten haar leven volkomen op z’n kop. Weg perfect leven. Hoe kan ze dit weer op orde krijgen? Waar is ze naar op zoek?  Hoe leg je iets uit dat jezelf niet begrijpt?

“Hoe kan ze zichzelf terugvinden als ze niet weet wat ze verloren heeft?”

“Lieve Eefje, weet je dat je diep vanbinnen nooit alleen bent?”

MIJN MENING:

De auteur weet mij van het begin tot het eind te boeien. Het is een psychologisch verhaal zonder moeilijke woorden of termen. Karakters worden perfect uitgediept, situaties prima beschreven, zodat inleven en meevoelen vanzelf gaan. Daarbij weet de auteur mijn emoties het hele boek door te beroeren en liepen tranen over mijn wangen. De fijne, warme begrijpelijke schrijfstijl en zinsopbouw maken dat deze roman gemakkelijk leest. Het verhaal komt zeer realistisch over. Het geloof is slechts zeer subtiel aanwezig. De spanning wordt goed opgebouwd.

Naast de hoofdverhaallijn zijn er verhaallijnen die op de diverse bladzijden cursief gedrukt staan. Zo leren we de andere personen, hun gedachtegang, verleden en huidige leven kennen. Deze zijn goed te volgen. Zowel het plot als de subplots zijn verrassend, soms pijnlijk en verdrietig.

“Je zoekt wel, maar vergeet te vinden.”

“Je kunt er wel degelijk voor kiezen om te vinden. Je hebt enkel geen controle over  wát je vindt, want vinden is ontvangen.”

Lara Mohn reikt je in “Teken van thuis”  de sleutel  van het leven liefdevol aan.            Geeft je het zetje dat nodig is om oude deuren te sluiten en nieuwe te openen.        Het vergt moed om deze sleutel te gebruiken, maar uiteindelijk zal het je kwetsbaar opstellen beloond worden. Je (zelf)vertrouwen vergroten en gelukkiger maken.

Deze roman die een ware levensles is in dicht bij jezelf blijven, durven voelen, kiezen voor jezelf, zelf de touwtjes in handen houden, begrip en anders leren kijken en denken is een echte aanrader.

5*****

 

BewarenBewaren

3 Reacties

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.