Recensie

Joris De Brucker vroeg mij om ‘Half gaar’ te recenseren, wat ik graag heb gedaan.

Dank je wel Joris!

RECENSIE

Titel: Half gaar

Auteur: Joris De Brucker

Uitgeverij: Beefcake Publishing

Verschijningsdatum: September 2017

Genre: Verhalenbundel

Paperback – 135 Bladzijden

ISBN: 978 949 1144 608; NUR 303

 

OVER DE AUTEUR:                                                                                                            Joris De Brucker (1977) schrijft gedichten en korte verhalen. Hij studeerde talen, is prettig gestoord en werkt als ondertitelaar.

Hij is lid van het Aalsters Literair BonTgenootschap en prijkt op de wall of fame van Literairwerk.nl. met publicaties in literairwerk magazine en het eerste lustrumboek.

‘Half gaar’ is zijn debuut.

OVER DE COVER:                                                                                                                  Op een mintgroene ondergrond een in het zwart geschetste afbeelding van een naakte vrouw, die cello speelt. Onderaan de cover in grijze en zwarte letters de titel ‘Half gaar’. Aansprekende cover.

OVER DE INHOUD:                                                                                                            Deze bundel bestaat uit een verzameling van kortverhalen, zoals de auteur deze zelf noemt, die hij de afgelopen tien jaar schreef.

Samenvatting van het voorwoord:

‘Deze bundel is bedoeld om je als lezer vertrouwd te maken met het merk, de auteur.

Deze sprokkelroman laat de expressie zien van de versnipperde psyche, die onze tijd zo typeert. Chronologie hoeft geen punt te zijn. Volgorde en logica zijn ondergeschikt aan beleving.

‘Half gaar’ is een werk dat je als lezer consumeert naar eigen smaak en vermogen.        Lezen is een kwestie van marineren, het vergt tijd en geduld om als lezer helemaal door te laten dringen. Neem die tijd. Oefen dat geduld. Marineer, sudder en stoof.’

In de verhalen draait het onder andere om muziek, angst en lijden, aandacht en hunkering, gewoontes en routine, stilte en geluid, observeren en waarnemen én relaties, die geen relaties zijn.

Woordspelingen, niet alledaagse uitdrukkingen én woorden komen geregeld voorbij. Voorzetsels worden onder de loep genomen en blijken volgens de auteur een mijnenveld te zijn, want een zin krijgt een hele andere betekenis als je de voorzetsels verplaatst, of als je voor een werkwoord een voorzetsel toevoegt, waardoor een heel ander woord ontstaat.

‘Ik heb je voorgelogen’ of ‘Ik heb voor je gelogen.’

‘Invallen, uitvallen en aanvallen.’

Voor de goede lezer niks nieuws.

De verhalen zijn op het absurde af. Soms zelfs geen touw aan vast te knopen.      Toch blijf je doorlezen op zoek naar…ja, naar wat?

Het eerste én het verhaal waar de hoofdpersoon auteur is, zijn het meest aansprekend.

‘En nu lag ze daar, te grabbel. In pocketformaat. Geredigeerd en gebonden, klaar om door recensenten gevierendeeld te worden.’

‘Maar zoals Boon ooit zei: Niemand leest in uw werk dat wat ge schrijft.’

MIJN MENING:                                                                                                                      De auteur neemt je mee op een intensieve reis door een boek vol bizarre verhalen. Dit doet hij in een aparte schrijfstijl, die mogelijk niet altijd voor iedereen te volgen zou kunnen zijn, door de niet alledaagse woorden, zinnen en passages in het, Nederlands, Duits, Engels en Frans, waar de auteur veelal gebruik van maakt.

In het voorwoord staat ‘‘Half gaar’ is een werk dat je als lezer consumeert naar eigen smaak en vermogen.’

Voor de doorsnee lezer is het eerder overgekookt door moeilijke woorden die niks toevoegen. Eerder brengen ze de lezer in verwarring, roepen vragen op en het leest niet fijn.

Iets wat minder zout en peper zou het verschil in smaak kunnen maken en de eetlust bevorderen.

Zijn fantasieën kennen geen grens. De verhalen zijn chaotisch.                                    Je blijft lezen op zoek naar wat je nu eigenlijk aan het lezen bent. Waar gaat dit over?

Er blijft weinig tot geen ruimte over om het eigen denkvermogen zijn werk te laten doen. Ieder verhaal heeft immers een opgelegd einde. Dood is dood of ‘en reken maar dat hij schreeuwde’, hier kun je als lezer niks aan veranderen of een andere uitleg aan geven.

Verwacht geen doorsnee verhalenbundel, want dan kom je bedrogen uit.                   Voor lezers die mee kunnen en willen gaan in deze van rariteiten in elkaar hangende verhalen, niet van alledaags houden en zich willen laten meeslepen door de gedachtegang van de auteur, is dit een uitermate geschikte bundel.

3***

 

 

10 Reacties

  1. Hey Mieke,

    Nogmaals bedankt voor je lezing en beoordeling. Ik kan me doorgaans wel vinden in je recensie, want ik maak het de lezer inderdaad niet makkelijk. Ik schuw geen moeilijke woorden of zeldzame uitdrukkingen, want ik vind het zonde om ze ongebruikt in het woordenboek te laten staan. Verwarring, klopt. Vragen vind ik vaak boeiender dan antwoorden, ook dat is waar. Ieder zijn smaak, en ieder zijn mening, zo hoort het.

    Er is één ding dat me een beetje dwars zit: enerzijds geef je aan niet goed te weten wat je nu eigenlijk aan het lezen bent. Daar kan ik inkomen, het is inderdaad vrij chaotisch. Anderzijds vind je dat er weinig ruimte over is om je eigen denkvermogen zijn werk te laten doen. Dat verrast me. Heel wat lezers vertellen me dat ze net veel hebben moeten nadenken. Sommigen vinden dat leuk, anderen niet.

    Ik vind het moeilijk om dat stukje feedback om te zetten naar een mogelijk werkpunt. Zou je mijn verhalen dan liever explicieter zien, of net niet?

    Vriendelijke groet,
    Joris

    1. Hoi Joris,

      Dank je wel voor je reactie.
      Vind het doorgaans fijn om te mogen nadenken als ik een boek lees.
      Echter, als ik niet weet wat ik nu eigenlijk aan het lezen ben wordt dat moeilijk.
      Ik kon me niet inleven in de verhalen op het eerste verhaal na. Dat sprak mij aan. Aan mij als lezer wat er in het hoofd omgaat van de hoofdpersoon. Super!
      Als je al je verhalen zou schrijven, zoals de eerste ben ik fan.
      Je eerste verhaal is niet chaotisch, maar goed te volgen en heeft diepgang. Het riep bij mij inlevingsvermogen op. En veelal miste ik dat in de andere verhalen.

      HET VOLGENDE IS WAT IK BEDOEL MET NIET ZELF MOGEN NADENKEN: Ieder verhaal heeft immers een opgelegd einde. Dood is dood of ‘en reken maar dat hij schreeuwde’, hier kun je als lezer niks aan veranderen of een andere uitleg aan geven.
      En er is een groot verschil tussen moeten nadenken en ruimte geven voor eigen invulling of mening.

      Moeilijke woorden gebruiken is voor mij ook geen probleem, als deze in het verhaal passen. Iets toevoegen, maar dat miste ik. Het zijn al chaotische verhalen en daar bovenop deze woorden gebruiken is voor mijn gevoel net te veel.

      Daarbij komt dat ik ook denk aan de eventuele doelgroep. Is dit een boek dat veel mensen kunnen volgen? Zal het hun aanspreken?
      Vandaar mijn laatste opmerking in de recensie. Mijn recensie kan mensen nieuwsgierig maken om jouw boek te lezen. Willen ze zich laten meevoeren in jouw gedachtegang. Maar ik denk dat het goed is dat ik aangeef dat de verhalen chaotisch zijn…sorry! Mensen moeten weten wat ze gaan lezen als ze het boek kopen.
      Het is aan mij als recensent om dat duidelijk te maken.

      Sportief dat je reageert. Waardeer ik zeer!

      Hoop dat je hier iets mee kunt.

      Hartelijke groet

      Mieke

  2. Hallo Mieke,

    Daar kan ik zeker wat mee. Ik waardeer elke input, echt waar. En ik zag hierboven in de reacties dat je inderdaad iemand nieuwsgierig hebt gemaakt, en ook daar ben ik je dankbaar voor.

    Vriendelijke groet,
    Joris

  3. Heel leuk Mieke, jouw interactie met de auteur Joris! Misschien ook eens beginnen met interviews met auteurs? Bovenstaande mailwisseling met Joris vond ik heel interessant om te lezen.
    En het is zoals je schrijft; “Mensen moeten weten wat ze gaan lezen als ze het boek kopen. Het is aan mij als recensent om dat duidelijk te maken.”
    En daar ben je een kei in!
    Wat betreft het boek zelf: het lijkt tot het experimentele genre te behoren, en daar is natuurlijk ook een doelgroep voor, alhoewel deze vrij klein zal zijn. En wat wil je bereiken Joris? Jezelf zijn in deze manier van schrijven, of ook meer mensen willen bereiken? Een boodschap meegeven of vooral je innerlijke wereld doorgeven? Het zijn punten van afweging. Succes gewenst in ieder geval!

    1. Dank je wel Frenkie!
      Mooie reactie.
      Was ook fijn om te ervaren, dat Joris hiervoor openstaat.
      Gedachten en meningen uitwisselen brengt vaak iets goeds.
      Luisteren en gehoord worden van beide kanten, daar kan men van leren en begrip voor opbrengen.
      En natuurlijk wens ik Joris ook veel succes.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *