Gedicht

Gedicht van Ingrid van der Weegen

 

Dit is wat ik voel voor jou

Hoe moet ik verder
als ik ooit verlies
dat wat ik nu bemin.

Kan ik wel verder…
als jouw hart niet langer klopt
naast dat van mij.

De aarde stond stil
toen ik jou voor het eerst
in de ogen keek.
Waarna hij spinde om zijn as.

Het voelt alsof ik droom.
Ik droom niet van wulpse dijen
en felblauwe ogen.
Ik ben bevangen door
onze liefde, liefde die ons
tastbaar omringt.

Ik heb je lief.
Jouw aanwezigheid
doet mij steeds geloven
in een hemel op aarde.
Ik zie schoonheid.
Schoonheid, die nooit vervaagt.

Laat mij jou dragen.
Niet alleen op de momenten
dat mijn kracht net iets
sterker is dan die van jou.

Jij bent alles voor mij.
Jij bent mijn levenskracht.
Een kracht, die al het leven
om mij heen verbindt met gouden draden.

Geef mij je hand, laten we samen
verder gaan op dit aardse pad.
Een pad, dat niet eindeloos voor ons ligt.

Tot het moment, dat ik jou los moet laten
en de hemel losweekt van de aarde
en ik badend in jouw licht…
door jou wordt omarmd.

Een hemellicht, een licht
doordrenkt met talrijke geluksmomenten.
Een licht dat mij altijd bereikt.

Totdat onze ogen
elkaar opnieuw ontmoeten
en wij samen verder gaan
op het pad van de oneindigheid.
——-
© Ingrid van der Weegen
www.ingridvanderweegen.nl
07/2017

2 Reacties

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.