Gedicht ZAND TUSSEN JE TENEN

Vandaag een gedicht van Meander

 

ZAND TUSSEN JE TENEN

 

Nat zand
perst zich tussen je tenen,                                 

terwijl je samen alleen loopt                                       
langs de rand
van strand en water                    

Laag water overwonnen
onstuitbaar opkomende vloed
stuwende wind van dagen
stijgend waterpeil
deining die golven
tot genotvolle hoogte brengt                            

Harde wind
zweept de branding op                                  
schuimkoppen denderen
over elkaar heen
aritmisch geraas van water,
zijn meerdere erkennend                           
in zandbanken
en strand                            

Gesloten ogen
proberen te balanceren
op verschuivende grens
van droog en nat,
van vast en vloeibaar,
van zeker en niet weten

Geschonken vrede
en liefde,

die kansen krijgen
door onaantastbare macht,
kracht van raakbare natuur,
brengen ontwende rust,
met de prijs
van duidelijkheid

Nat zand
perst zich tussen je tenen,

terwijl je alleen samen loopt
langs de grens,              
die niet bestaat

Meander 5 augustus 2017

2 Reacties

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Goed geschreven hè? Zit helaas copyright op :p